Sudan Sebep

Havada çok uzun süredir takip ettiğim yağmur damlası denize düştü. Denize düşer düşmez de öldü . Deniz bu duruma sinirlendi , köpürdü , kabardı , koştu koştu gitti ada vapuruna vurdu . Vapurdakiler biraz sallandı , biri elinden kahvesini üzerine düşürdü , kaptana kızdı . Kaptan gemiye kızdı. Gemi alındı , döndü denize kızdı. Hırsla çevirdi pervanelerini deniz paramparça oldu. Canı acıdı denizin , toplayıp bütün öfkesini gitti kıyıya vurdu . O yağmur damlasının ölüsü kayaya çarpıp havalandı , bir balıkçının yüzüne çarptı. Balıkçı havaya küfretti . Hava çok kızdı bu duruma , deli gibi yağmaya başladı . Yağmur damlaları süratle düştü denize , düştükçe öldüler . Ağlamaya başladı yağmur damlaları. Önümde oturan çocuk , “İstanbul ağlamaya başladı” dedi. Balıkçının yüzündeki ölü yağmur damlası , kayıp balıkçının çenesinden yere düştü. Oradan geçen bir çocuk üstüne bastı yağmur damlasının . Onun botunun altına yapıştı öle bedeni . Bir süre sonra çocuk koşmaya başladı . Ölü yağmur damlası çocuğun sırtına sıçradı . Babası çok kızdı çocuğa , bağırdı .Çocuk üzüldü , su damlasına kızdı. Su damlası duymadı , ölüydü. Çocuk ve babası gittiler. Yağmur damlası çocuğun sırtında kurudu ,diğer bütün damlalar gibi. Gökyüzüne çıktılar hep beraber , hayat bulma sırasına girdiler. Kim bilir kaç damla sonra sıra geldi bizim yağmur damlasına . Bir sonraki sefere Kazakistan’a yağdı o yağmur damlası . Ben hiç farkında olmadan sesli sordum .

-Acaba yağmur damlaları reenkarnasyona inanıyor mu? diye…

Garson anlamsız bir bakış attı yan masadan geçerken .Önümdeki çocuk arkasını döndü , bana baktı. Çok sudan bir sebeple gelmiş bulunuyoruz bu dünyaya diye düşündüm. Düşüncem düştü beynimden , öldü .



Fatih Çırpan
14.Mart.2005