İşte böyle kırılıyor bir kalp
Sessizliklerin içinde
Kelime geçmez bu kerbelada
Gülüşler içinde
Yalnız bir tebessüm kalıyor
Tam ortasında masanın
Bir bardak devriliyor
Geçmiş taşıyor içinden
Her şeyi duymak ne kötü
Üstüne ölü toprağı atılmış umutlar
Boğuk sesler çıkararak
Debelenirken
Ve daha yaşanabilir yerlere göç ederken
Daha dünün tanıdık dostları
Nefes tutarak ölünmüyor
Bizi kimden korumaya çalışıyorsa
Böylesine uzun
Ağır aksak
Ve gürültülü oluyor işte
Sesi görüntüsünden sonra geliyor
Önce bir ses duyuyorsun
Sonra bi'çare
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder