Neyse ki geçti.
Yaşam üzerine söylediğim büyük sözler, gün gelince ne kadar
sıvı ile katık etmem gerektiğini hesap etmeden yutmayı planladıklarım
gelmişlerdi. Ayaküstü uğramak da değildi herhalde, pılı pırtıyı toplayıp
gelmişlerdi, sormak ayıp olurdu. Yataklarını hazırladım elimden geldiğince,
yeterince yer, temiz nevresim, heves, nefes ve bakışlarında kimi zamanlar önce
alınmış doğru kararların gururu olmadığından balık istifi yatırmak zorunda kaldım.
Hayatımın değişik dönemleri sanki o dönemlere ait en canlı hatıraları son
durakta kötü bir otobüs şakası ile ekmeyi başarmış, pişmanlıklarımı iz sürerek
karşı apartmanın önüne gelmişlerdi. Demliğin buhar çıkması öngörülen deliğinden
başarılı şekilde buğulanan cama büyükçe bir kare çizmiş sonra da onu bir
hücreye benzesin diye parmaklıklara benzeyen düz çizgiler çekerken görmüştüm
onları karşı apartmanın önünde. Son pişmanlığım bu evde olmasına rağmen sanırım
yağmurlu ve rüzgarlı bir günde yine anlamsız bir nedenden düşmüştü balkondan.
Beni bulmaları çok sürmedi. Ne zaman gerekse o zaman ortada olmayan binbir
dedikodu kazanı kapıcı anında gammazladı yerimi. Durup seyrederken onları -sanırım
üniversiteydi, bedenimin çok dinç olduğunu hatırlıyorum- birisi ile göz göze
geldik. Kaçamazdım artık, görünmez de olamazdım. Görünmez olabiliyordum, çok
olmuşluğum vardı. Bunun çok iyi bir şey olmadığını öğütlemişti tüm hayatıma
girenler. Bilerek yapmıyordum ama insanlarla sürekli yan yana olduğumuz, olmak
zorunda olduğumuzu düşündüğümüz, ya da arttırırsak olmak istediğimiz zamanlarda
bile görünmez olabiliyordum. İçimde var olduğuna inandığım, başkalarını
inandırmakta zorlandığım şey, sanırım kadın, kıskançtı biraz ve çok konuşkan
değildi. Ellerini hiç manikür yaptırmamış, saçları kıvır kıvır, zor bakışlı,
deli dolu bir tipti. Onunla olan ilişkim garip bir dilden, ama konuşmadan, az
derinlikli ama ihtiraslı ve çokça
bağlılıktan oluşuyordu. Çok az insana anlatmayı denedim, çünkü insanlar
normalde mantıklıdırlar ve böyle şeyleri duyduklarında sizin ciddi olmadığınızı
düşünürler. Bu ilk tepkileridir çünkü sizinle olan ilişkilerine devam etmek
istiyorlardır. Ciddi olduğunu hissettiklerinde iki tepki geliştirirler ; 1. Sizi
düşündükleri için sizi yardım almaya zorlarlar. 2. Kendilerini daha çok
düşündükleri için bırakıp giderler. O yüzden gittiklerinde üzülmüyordum. Bu
normaldi, belki anormal olan bendim. İçimde birisi ile yaşamak en hafifinden
absürtdü. Ama onunla olan ilişkim çok dalgalı seyirler, dalgalı denizler,
yanlış kararlar ve o kararların daha beter sonuçlarına rağmen, aynı
sessizliğinde devam ediyordu. Hayatımdaki en istikrarlı şey o gibiydi. Aslında
sessizlik çok istikrarlı bir şeydi ben olmak değil. Ben olmak sıklıkla kafa
karıştırıcı oluyordu. Sonra ne olmuştu? Sanırım yine beni bırakıp gideceğine
inandığım bir kadın, güçlü, kararlı, o güne kadar masada olmayan üçüncü tepkiyi
verdi. Neyi daha çok düşündüğünü kestirememiştim ama sessiz, durağan ve
tekrarlayan kabuslar kadar normal olan ilişkim ilk defa olağan karşılanmıştı.
Çokça karar, araç, onlara eşlikçi gereç ve gerekçe sonra içimdeki kadınla yine
sessizce anlaşma imzalamış gibi ayrıldık. Uzun süre onu özlemedim, yokluğunun
farkına bile varmadım diyebilirim. Başka başka kapılar açılmıştı hayatta,
onların neler önerebileceğini merak ediyormuşum gibi hissetmiştim kendimi.
Tabii görünmez olmadan. Gerçekçileşmiştim, uzansan tutulabilecek bir şeye
dönüşmüştüm. Kafamı çevirip bakmamıştım bile bambaşka tellerden bambaşka ve
duyulmamış seslerle beni çağıran sorulara. Ne de cilveliydiler. Hakları yenmiş
gibi hissetmesinler diye onları toplayıp evin içindeki bir vazonun içine ya da
ne bileyim bulunmaları zor olan bir ceket cebine bile saklama gereği
duymamıştım. Günler yeniye göre güzel, yeni olan her şey gibi hızlı ilerliyordu.
Günler ilerlemiyordu aslında, zaman öyle bir şey değildi, tecrübeler
ilerliyordu. Sonra kadın gitti. Tam da gerçekçileşmiştim, kendimi gerçekleştiriyorum
sanmıştım. Görünmez kadın da çoktan gitmişti. Görünen kadın hiç gitmeyecekmiş
gibi davranmıştı, insancıl sözler vermişti. Yeniye ve tecrübelere bu kadar
bağımlı hale gelmiş olmasam üzülecektim. Şimdi insancıl ekinlerin her talihsiz
hasat gibi heba olabileceğini düşünüyordum. Gerçek ya da hayal. Çay demlemek kadar
gerçekti her şey ama hakikat değil belki de. Duyduğum ya da duyabildiğim her
frekanstan sese kulak kesilip doğruluyordum, kaç tecrübe önce taşındıklarını
hatırlamadığım sorularımdır bu sefer ki diye. Sıklıkla uçabilen haşere sesi oluyordu.
Bahar yaza yanaşmakta, yavşamakta ve hatta göz göre göre sulanmakta olmalıydı
yoksa bu gereksiz uçabilen haşereler başka bir şeyin günah meyveleri olamazdı. İşte
bütün bunlar gerçekten yaşanmış mıydı yoksa tamamen fazladan demlenmekte olan
çayın buhar çıkması öngörülen deliğinden cama yansıttığı bir gölge gösterisi
miydi diye düşünürken ve sahneyi kutu içine alıp eşit parçalara bölerken
gelmişlerdi. Çaya biraz su ekleyip altını açtım. Sonra kapıyı. Yer dardı, zaman
değil, çünkü zaman öyle bir şey değildir. Birlikte ama ayrı ayrı, üst üste ama
alt alta yaşayacaktık artık. Kapının ağzında içeri ayakkabılarını çıkarmadan
girişlerini izlerken, göz göze gelmekten korkarak, tam görünmez olmanın vakti
diye geçirmiştim aklımdan. Tam bunu düşünürken kapıda belirdi görünmez kadın.
Hepsinin arkasından geliyordu, yine sessiz. Yüzünü tam göremediğim için
kestiremiyordum ruh halini. Neyse nasıl olsa susardı bütün bunları fırsatımız
olduğunda diye düşünmüştüm.
Neyse ki geçti.
Duymuştum bunu daha önce. Tanıdığım bir cümleydi, ama ses
değil. Geçip salonun baş köşesine oturdu görünmez kadın. Duvarlarda gezdirdi
gözlerini bir süre, içimin duvarları, tanınmaz halde olan ama harabe değil,
farklı sadece. Çaydanlık tısladı sonra, gölge gösterisi başlamak üzereydi. Parmak
hesabına göre çok parmak gerekiyordu. Benimkiler olmasa da görünmez kadının
parmakları hala güzellerdi. Onun parmaklarıyla saydım ben de. Çay koymaya
mutfağa giderken dönüp konuştum onunla ilk kez ;
- - Elin boş gelmemişsin.
- - Neyse ki geçti.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder