İçimdeki babayı ararken...

- Gel buraya !

dedi her zamanki buyurgan ses tonuyla,

- Takip et arkamdan !

Çoğu zaman özen göstersem de yapmamayı başaramadığım hatalar, dönüp dolaşıp dinlediğim uzun ve aynılaşan nutuklar. Hep tekrarlanan ama zerre gücünü kaybetmeyen bu his...

- Otur karşıma !

yine aynı his, olacaklardan ya da duyacaklarımdan korkmak değil, onu bu hayal kırıklığına uğratmaktan duyduğum utanç.


- Bu yaptıklarının sonuçlarını biliyorsun değil mi!

- Beni hayal kırıklığına uğrattın !

- Biliyorum

- Bak ! Oğlum, senin kılına zarar gelmesini istemiyorum.

- Baba

- Senin yerine bu acıları çekemem biliyorum ama ...

- Baba


tüm kırgınlıklarına rağmen yine haşmetiyle yanımda, gözleri gözlerimde, sağ eli saçlarımı okşarken, hıçkırarak ;

- Baba ben kayboldum!

- Biliyorum oğlum

- Baba

- Şşşşşş, geçecek, her şey düzelecek...